Soms kan één bloem meer vertellen dan duizend woorden.
Voor mij is dat de roos.
Iedere keer weer word ik geraakt door haar schoonheid. Niet alleen omdat ze zo mooi is, maar vooral door wat ze symboliseert.
Als je goed naar een roos kijkt, zie je dat ze zich niet in één keer opent. Laagje voor laagje ontvouwt ze zich, precies op het juiste moment. Ze heeft geen haast. Ze hoeft niets te bewijzen. Ze volgt haar eigen natuurlijke ritme.
Misschien zijn wij als mens eigenlijk niet anders.
Ook wij verlangen ernaar om te groeien, om te bloeien en om onszelf te zijn. Maar in een wereld waarin alles steeds sneller lijkt te moeten, vergeten we soms dat ook wij ons eigen tempo hebben.
Persoonlijke groei laat zich niet afdwingen.
Heling laat zich niet forceren.
Net als in de natuur heeft alles zijn eigen tijd.
Een bloem bloeit niet eerder omdat wij dat graag willen. Een zaadje groeit niet sneller wanneer we eraan trekken. De natuur leert ons geduld, vertrouwen en overgave.
En misschien mogen wij daar wel veel vaker naar luisteren.
Voor mij staat de roos symbool voor zelfliefde.
Voor zachtheid.
Voor leven vanuit het hart.
Voor liefdevolle aandacht.
Voor het durven openen, laagje voor laagje.
De zachte roze kleur herinnert mij eraan dat echte kracht niet hard hoeft te zijn. Juist in zachtheid ontstaat ruimte. Ruimte om te voelen. Om te ademen. Om weer thuis te komen bij jezelf.
In mijn praktijk geloof ik niet dat iemand van buitenaf jou kan helen.
Ik geloof dat ieder mens een innerlijke helende kracht in zich draagt.
Soms raakt die kracht op de achtergrond door alles wat we hebben meegemaakt, door stress, verdriet, verwachtingen of doordat we zo lang vooral voor anderen hebben gezorgd.
Wat we dan vaak nodig hebben, is geen oplossing of iemand die ons vertelt hoe het moet.
We hebben een veilige bedding nodig.
Een plek waar niets hoeft.
Waar je mag vertragen.
Waar je lichaam weer mag ontspannen.
Waar je weer kunt luisteren naar wat er diep van binnen al aanwezig is.
Want juist in die veiligheid ontstaat ruimte.
Ruimte om laagje voor laagje los te laten.
Ruimte om weer te voelen.
Ruimte om opnieuw verbinding te maken met jezelf.
Daarom raakt de roos mij iedere keer opnieuw.
Ze herinnert mij eraan dat alles wat werkelijk wil groeien, tijd, aandacht en liefde nodig heeft.
En dat we, net als de natuur, mogen vertrouwen op ons eigen ritme.
