Ik dacht jarenlang dat dit liefde was
Jarenlang dacht ik dat ik wist wat liefde was.
Liefde was er zijn voor een ander. Liefde was zorgen, aanpassen, begripvol zijn. Liefde was “ja” zeggen terwijl ik diep vanbinnen eigenlijk iets anders voelde.
Liefde was niet te moeilijk doen. Rekening houden. Voelen wat de ander nodig had.
En eerlijk?
Ik deed dat automatisch.
Al vanaf dat ik klein was.
Als ik maar lief genoeg was, zorgzaam genoeg, aanwezig genoeg dan werd ik gezien. Dan was ik goed genoeg. Dan hoorde ik erbij.
Tenminste… dat dacht ik.
Het misverstand
Wat ik liefde noemde, had vaak ook met angst te maken.
Angst om afgewezen te worden. Angst om te veel te zijn. Angst dat ik iemand kwijt zou raken als ik echt liet zien wat ik voelde of nodig had.
Dus ik paste me aan.
Ik voelde heus wel dingen. Mijn lichaam gaf signalen genoeg. Maar ik luisterde er niet echt naar.
Want eerlijk? Ik checkte niet in bij mezelf.
Wat voel ik eigenlijk?
Wat wil ik?
Wat heb ik nodig?
Ik had dat ook nooit geleerd.
Dus ging ik vaak over mijn eigen grens heen zonder dat ik het echt doorhad.
En ergens raak je dan langzaam iets kwijt.
Niet ineens.
Maar in kleine stukjes.
Een keer niet zeggen wat je voelt.
Toch ja zeggen terwijl iets in jou nee zegt.
Meebewegen terwijl je eigenlijk moe bent.
Tot je op een dag voelt:
waar ben ik eigenlijk gebleven?
Herken jij dat?
Dat je altijd bezig bent met een ander? Dat je zorgt, begrijpt, aanvoelt, rekening houdt maar jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt?
Wat liefde voor mij nu betekent, wat ik nu steeds meer voel: onvoorwaardelijke liefde betekent niet dat je jezelf wegcijfert.
Het betekent niet dat je alles maar moet geven. Niet dat je altijd beschikbaar moet zijn. Niet dat je altijd maar begripvol hoeft te blijven in naam van de liefde.
Juist niet.
Volgens mij betekent liefde óók dat jij jezelf meeneemt.
Dat je af en toe stopt.
Even ademt.
En jezelf afvraagt:
Hoe gaat het eigenlijk met mij?
Wat voel ik echt?
Wat heb ik nodig?
Wat klopt voor mij en wat eigenlijk niet?
En nee, jezelf kiezen is niet egoïstisch.
Dat vinden veel mensen spannend, omdat we zo gewend zijn eerst naar de ander te kijken.
Maar jezelf serieus nemen betekent niet dat je minder van iemand houdt.
Het betekent alleen dat jij ook meetelt.
Wat ik zie in mijn sessies ,als vrouwen bij mij komen, zijn ze vaak moe.
Niet alleen lichamelijk.
Maar moe van het zorgen. Moe van het aanpassen. Moe van altijd sterk zijn. Moe van zichzelf ergens onderweg kwijtgeraakt zijn.
En wat ik zo mooi vind om te zien, is wat er gebeurt wanneer iemand even stopt.
Even niet hoeft te zorgen. Niet hoeft te voldoen. Niet hoeft vol te houden.
Want vaak leven we zo vanuit ons hoofd en zijn we zo gericht op de buitenwereld, dat we nauwelijks nog echt voelen wat er in ons leeft.
In de stilte gebeurt er dan iets.
In het lichaam.
Heel zacht soms.
Iemand begint weer te voelen.
Niet alleen begrijpen wat er speelt maar het echt voelen.
Wat leeft er eigenlijk in mij?
Wat heb ik nodig?
Wat wil aandacht?
En langzaam zie ik iemand weer een beetje zakken.
In zichzelf. In het lichaam. In weer voelen wie ze eigenlijk is.
Alsof er weer iets ontspant.
Rust.
Ruimte.
Een gevoel van:
oh ja… hier ben ik.
Niet omdat ineens alles opgelost is.
Maar omdat iemand weer contact maakt met zichzelf. Met iets wat er eigenlijk altijd al was, onder al dat aanpassen en volhouden.
En dat is misschien wel het mooiste wat er is.
Een zachte uitnodiging
Misschien raakt dit iets in jou.
Misschien herken je jezelf in het zorgen, aanpassen of steeds weer over je eigen gevoel heen gaan.
Misschien verlang je naar wat meer rust. Meer zachtheid. Meer voelen wat jij eigenlijk nodig hebt.
Je bent welkom.
Gewoon.
Zonder moeten.
