Van diepe pijn naar verbinding met jezelf
Veel vrouwen van 40-plus herkennen het: de kinderen zijn (deels) uitgevlogen, de relatie voelt niet meer vervullend, of de oude rollen die je jarenlang hebt vervuld geven geen richting meer. En dan komt er ineens een leegte.
Een gevoel van eenzaamheid, dat we het liefst zo snel mogelijk willen vullen.
Ik ken dat gevoel maar al te goed.
Ik heb me diep eenzaam gevoeld, zelfs binnen mijn huwelijk en gezin.
Want eenzaamheid gaat niet alleen over fysiek alleen zijn.
Je kunt je óók eenzaam voelen terwijl er mensen om je heen zijn.
En eerlijk: die eenzaamheid kan voelen als een diepe pijn van binnen, zo rauw dat het je tot in je kern raakt.
Ik herinner me dat nog als de dag van gisteren.
Het deed zó’n pijn, die leegte, dat gevoel van afgesneden zijn van alles en iedereen.
Maar juist daar, in dat rauwe stuk, begon het besef te groeien dat ik het mocht voelen. Dat ik niet hoefde te vluchten.
Ik weet nog goed dat ik op een oudjaarsavond alleen thuis zat.
Buiten hoorde ik het vuurwerk, mensen die samen lachten en het nieuwe jaar vierden.
En daar zat ik… in de stilte.
Alles in mij wilde wegrennen van dat gevoel.
Maar ik bleef. Ik koos ervoor om het niet langer te ontwijken.
Dat was het begin van een lange reis.
Niet één avond, niet één moment, maar een proces van jaren.
Een periode waarin ik mezelf bewust vaker terugtrok, niet om te vluchten, maar om mezelf echt te ontmoeten.
Ik wilde begrijpen wat er onder die leegte lag.
En langzaam begon ik te voelen dat het gemis dat ik ervoer, niet alleen ging over anderen, maar over mezelf.
Ik had zó lang gegeven, gezorgd, geregeld, dat ik mezelf kwijt was geraakt.
De zachtheid, de speelsheid, het gevoel van echt leven.
Eenzaamheid liet me zien waar ik mezelf had verlaten.
En juist door daar te blijven, midden in dat ongemak, ontstond er iets nieuws: verbinding.
Niet de verbinding die ik vroeger zocht bij anderen, maar de verbinding met mijzelf.
Laagje voor laagje kwam ik thuis.
Ik ontdekte dat ik de leegte niet hoefde te vullen, maar dat ik haar kon omarmen.
En toen ik mezelf weer toeliet, met alles wat er is, veranderde mijn energie.
De mensen om me heen, de relaties, de ontmoetingen… alles begon zich te verschuiven.
Want als jij jezelf weer echt leeft, trek je vanzelf mensen aan die resoneren met wie jij werkelijk bent.
Eenzaamheid is voor mij geen vijand meer.
Het is een poort.
Een poort naar de plek waar ik mezelf weer vond.
En precies daar begint echte verbinding.
Want als je jezelf hebt omarmd in zelfliefde,
als je jouw eigen leegte met zachtheid hebt gevuld, dan is alles wat het leven je brengt geen invulling meer, maar een aanvulling.
